Prachtige kansen voor wildlife-fotografie, maar hou je afstand
De grijze zeehond maakt een comeback in de Waddenzee. Na jaren van stabilisatie laten recente tellingen opnieuw een stijging zien, met meer jongen en nieuwe rustplekken op de zandbanken tussen de Waddeneilanden.
Ik sta graag stil bij deze ontwikkeling, want het zegt iets over het ritme van dit landschap. De Waddenzee ademt – eb en vloed, seizoenen, en nu ook het terugkeren van haar topjagers. Grijze zeehonden, samen met de recent terugkerende haaien, tekenen een beeld van een ecosysteem dat weer in balans raakt.
De aantallen stijgen vooral rond Rottumerplaat, Schiermonnikoog en Terschelling. Meer jongen betekent meer kansen om deze dieren te observeren, zeker in de winter wanneer de pups geboren worden. Voor fotografen een cadeau – maar ook een verantwoordelijkheid.
De UNESCO-status van de Waddenzee wordt actief geëvalueerd, met aandacht voor juist deze herstelende populaties. Tegelijk laten nieuwe studies zien dat zelfs haaien de ondiepe wateren weer als kraamkamer gebruiken – honderden tot duizenden juveniele gladde haaien zwemmen nu tussen de wadplaten.
Voor wie erop uit trekt: gebruik een telelens van minimaal 400mm, blijf op afstand, en vermijd drones. Zeehonden die hun kop opheffen of richting het water schuifelen, zijn verstoord. Dat kost energie en kan jongen in gevaar brengen.
De beste plekken vind je vanaf de dijken en aangewezen uitkijkpunten. Combineer een wadwandeling met vogelspotten en laat de zeehonden deel uitmaken van het grotere verhaal: een Waddenzee die weer wild wordt.
De terugkeer van de grijze zeehond is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar dit landschap – met eerbied, geduld en een lange lens.
